Atopowe zapalenie skóry – jakie są przyczyny choroby i objawy? Najważniejsze informacje

Atopowe zapalenie skóry (AZS) i najważniejsze informacje o chorobie. Jakie są przyczyny i objawy choroby? Jakie stosuje się leczenie? Okazuje się, że ta uciążliwa dolegliwość i swędzenie wynikają również z czynników psychologicznych.

Atopowe zapalenie skóry – AZS (dermatitis atopica, egzema) to przewlekła choroba skóry dotykająca ludzi w każdym wieku. Jej główne i charakterystyczne objawy to świąd i swędzenie skóry, łuszcząca się i zaczerwieniona skóra. Może być tak uciążliwa i irytująca, że powoduje problemy ze snem i utrudnia codzienne normalne funkcjonowanie. Nie jest to choroba zakaźna.

Przyczyny atopowego zapalenia skóry. Co się dzieje z naskórkiem?

Skąd bierze się atopowe zapalenie skóry i jakie są przyczyny choroby? Wiele źródeł podaje, że rozwój atopowego zapalenia skóry ma związek z kombinacją czynników genetycznych, środowiskowych oraz immunologicznych. Wciąż przeprowadza się jednak badania, by dokładnie poznać przyczyny atopowego zapalenia skóry. Na pewno jednak wiadomo, że choroba wiąże się z zaburzeniami funkcjonowania skóry i utratą ochronnej funkcji naskórka, którego struktura ulega zmianie. Następuje rozluźnienie połączeń między komórkami, a naskórek traci zewnętrzną warstwę lipidów, przestając być barierą ochronną. Przez skórę przenikają wówczas czynniki infekcyjne, alergeny i zanieczyszczenia.

Atopowe zapalenie skóry jest również nasilane przez czynniki psychologiczne.  Objawy choroby ulegają intensyfikacji, gdy chory doświadcza silnych emocji i stresu.

U dzieci łojotokowe zapalenie skóry myli się często z atopowym zapaleniem skóry.

Jeśli chodzi o czynniki genetyczne, szczególną rolę przypisuje się genom kodującym filagrynę, czyli jedno z białek budujących barierę naskórkową. Genetyczne zaburzenie budowy tego białka jest przyczyną części przypadków atopowego zapalenia skóry. Choroba rozwijająca się na tym podłożu ma zwykle cięższy przebieg i gorzej odpowiada na leczenie – podaje Poradnik Zdrowie.

Czynniki mogące stymulować atopowe zapalenie skóry:

• roztocza, pyłki
• sierść zwierząt domowych
• czynniki stresowe
• alergeny pokarmowe, jak: orzechy, ryby, skorupiaki, mleko, jaja
• substancje chemiczne, np. detergenty, konserwanty, dym tytoniowy

Jak rozpoznać atopowe zapalenie skóry?

Skóra staje się wysuszona, gdyż szybciej odparowuje z niej woda. Pojawiają się pęknięcia skóry i przebarwienia, wykwity skórne o charakterze rumieniowym, grudkowym, często także wysiękowym.

Objawy atopowego zapalenia skóry:

• zaczerwieniona skóra
• skóra się łuszczy, jest sucha
• swędzenie i świąd
• pokryte strupem plamy, grudki, pęcherzyki, nadżerki  (głównie u dzieci)
• szorstka, zgrubiała i ciemna skóra
• dodatkowy fałd skórny pod okiem, ciemna skóra dookoła oczu

Leczenie atopowego zapalenia skóry

Podstawą pielęgnacji skóry dotkniętej atopowym zapaleniem jest stosowanie nawilżających kosmetyków na bazie tłuszczów, których zadaniem jest odbudowa płaszcza lipidowego skóry i „naprawa” bariery naskórkowej (emolienty). Mogą zostać zastosowane maści steroidowe (także bez recepty), ale nie są zalecane do przewlekłego leczenia. Atopowe zapalenie skóry leczy się także inhibitorami kalcyneuryny, miejscowymi środkami odkażającymi i antybiotykami.

W najcięższych przypadkach stosowane są fototerapia i leki immunosupresyjne. Łagodzenie objawów atopowego zapalenia skory może przynieść również psychoterapia.

W razie nasilonego świądu skóry pomóc może tabletka leku przeciwhistaminowego (niektóre dostępne są bez recepty) czy okłady z gazy nasączonej wodą – zaleca mp.pl

Jak podaje Medicover, podczas przebiegu choroby może dojść do wieloletniego osłabienia objawów. Jest to jednak choroba przewlekła i nawrotowa, której nie da się do końca wyleczyć, ale objawy mogą być kontrolowane przez różne środki i leki, wyeliminowanie konkretnych alergenów z otoczenia chorego.

Inne leki– takrolimus i pimekrolimus – są lekami immunosupresyjnymi, używanymi we wrażliwych miejscach, takich, jak skóra twarzy, pachwiny. Mogą być również używane u dzieci nawet już powyżej 3. miesiaca życia (pimekrolimus) – informuje Medicover.pl.

Prezentowane powyżej informacje mają charakter informacyjny. Nie zastąpią one porady lekarza.